Dia voorstelling

Waar mijn vader goed in was 

Wanneer je voor het eerst een vriendje mee naar huis nam, dan zorgde hij voor het avond programma.

Uiteraard zei je de eerste tijd helemaal niets thuis, want je wist dat deze avond er aan zat te komen en dan moest vriendlief wel voorbereid zijn op het feit dat die genen niet verder door gezet waren. 

Op een gegeven moment kwam dan toch deze avond dichterbij en vriendje werd voorbereid op wat er zou komen.

Het programma

1. Borrelen, daar waren mijn ouders goed in. Hapje en een drankje dat maakt de tongen los.
2. Eten, nog meer drank en eten in de hoop dat de vriend zijn geheimen zou bloot geven.
3. Koffie, liefst met een cognacje, want je weet niet of hij werkelijk alles verteld heeft of toch een serie moordenaar is. En dan.......
4. Dia's. Op dat moment hoopte ik altijd dat vriend meer dan genoeg gedronken had, want ik zorgde daar zeker voor, want die dia's kon je absoluut niet nuchter bekijken. (In die tijd was er nog geen leeftijdsgrens met betrekking tot alcohol, dat lieten ze aan de ouders over)

Over het eten kan ik veel vertellen, van kaasfondue op zijn Zwitsers tot hele kippen die opgegeten werden omdat iemand niet van kaasfondue hield (deze kip was bedoeld voor een andere avond om met 5 mensen van te eten, maar deze 'verkering' vrat van de zenuwen de hele kip op) tot mijn zus die een vriend meenam (volgens mijn vader een Arabier die haar zou toevoegen aan zijn harem) maar die natuurlijk geen varkensvlees mocht, waarop mijn moeder volhield dat het lamsvlees was. Ik hoop dat het hem ooit vergeven is (er is niet echt een harem van gekomen en ze is ook nooit ontvoerd).

Maar goed we gaan naar de diavoorstelling. Mijn vader bezat echt wel duizenden dia's. Hij was echt iemand die kikte op de nieuwste ontwikkelingen en had de kleinste Minolta ooit:

Super trots was hij op deze mini camera en nam deze ook overal mee naar toe. In 1964 kwamen ze ermee op de markt en volgens mij was deze ooit ontwikkeld voor spionnen (daar was mijn vader ook goed in die anekdote zal zeker volgen: Vakantie Spanje).

Maar goed de dia's. Er zat echt wel een verschrikkelijk werk in het maken van de dia's. De plaatjes knippen, dan de raampjes helemaal schoonmaken, de dia er recht inzetten, waarna de slede voor de projector gevuld werd met dia's over hetzelfde onderwerp of dezelfde periode. Ook goed opletten dat ze niet onderste boven of dwars in de slede zaten, want dat kijkt heel moeizaam. Hele buffetkasten vol op zijn kantoor.

Alles werd geïnstalleerd in de woonkamer. Gordijnen dicht (want het moest uiteraard heel donker zijn) en mijn moeder had dan alle versnaperingen op de salontafel gezet inclusief een glaasje wijn oid. Mijn vader hoorde je dan zijn kantoor in gaan (het kantoor was gescheiden van de woonkamer door een enorme vouwwand (deze ging altijd open bij feesten en partijen, daarover zal ook nog wel iets geschreven worden). Wij waren in afwachting van de dia's en mijn vader maakte een zorgvuldig gekozen selectie en kwam na enige tijd uit zijn kantoor, de gang op. In mijn herinnering duurde dit altijd een eeuwigheid.

Wij hoorden een vreselijke klap en daarna vooral veel gevloek. Wij wisten dat de sledes de tocht door de gang niet overleefd hadden en dat alles op de grond lag getuige de reactie van mijn vader. Ook wisten we dat we dan wijselijk onze mond even moesten houden, maar mijn moeder had dit nooit goed in de gaten en vroeg dan: "Kan ik helpen?" Dat was altijd het signaal waar mijn vader op wachtte, want die riep dan "Nou je bent te laat, want alles, maar dan ook alles ligt nu op de grond. Ik heb weer weken nodig om dit uit te zoeken, dus deze dia's kunnen we wel vergeten." Mijn vader was goed in het overdrijven, maar dat dit weer veel werk zou opleveren daar had hij gelijk in.

Stiekem was ik blij en opgelucht, want de dia's van mij op het strand, in de zee, bij de tent etc. zouden niet getoond worden. Bedenk wel dat ik toen ongeveer 15 of 16 was en dat de dia's stamden uit de tijd dat ik een jaar of 8 was............ Precies dat wat jij nu denkt, dacht ik ook.

Maar........mijn vader had een plan B:

"We kunnen nog wel films vertonen." De schrik sloeg mij om het hart, want die moesten stammen uit de steentijd, dus welke film zou mijn vader dan laten zien?

Plan B

Mijn vader dook weer het kantoor in om zijn filmprojector op te zoeken en een film mee te nemen naar de woonkamer. De diaprojector werd naar de eettafel verbannen en de filmprojector op de standaard geplaatst en aangesloten. Even hoopte ik dat hij het niet meer zou doen, maar helaas.

De film werd in/op de projector geplaatst en iedereen was weer geïnstalleerd. De lichten gingen weer uit. De filmavond was een feit.

Iedereen zat vol verwachting naar het scherm te staren en de eerste beelden werden zichtbaar. Gelukkig waren deze van mensen in de zee, dit waren stipjes drijvend op luchtbedden, dus niet herkenbaar. 

Wat er toen gebeurde overtrof mijn stoutste verwachtingen, we hoorden een vreselijk krakend geluid en het beeld verdween. De filmrol begon een eigen leven te leiden (en mijn vader te lijden) de projector at de film als het ware op! 

Het grote licht ging aan en inderdaad er ging wel film in de projector, maar er kwam niks meer uit. Mijn vader was in alle staten, want "al het materiaal was verloren gegaan". Dat klonk dramatisch en viel eigenlijk wel mee, want we hebben uiteraard niet heel lang gewacht toen we de onrustbarende geluiden hoorden, maar mijn vader en drama.

Later hebben we hier wel vreselijk om gelachen, omdat we toen de hele avond nog eens 'naspeelden' met mijn vader die alles liet vallen, mijn moeder die dan onnozel iets vroeg, dat te laat was en de film die opgegeten werd.

Niemand die beseft heeft hoe opgelucht ik was dat er tenminste 1 vriendje is geweest die de beelden uit mijn begin jaren niet heeft hoeven aanschouwen. Het is overigens niks geworden met dit vriendje, misschien omdat hij de beelden niet heeft gezien?