Framboos

Framboos was een cavia, dit even voor de duidelijkheid. Mijn dochter ging op kamers en bedacht dat het wel heel gezellig zou zijn wanneer ze een cavia zou hebben daar. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik mij dan ga inlezen over de cavia en ik las dat zij niet alleen moeten zijn, maar altijd een maatje willen hebben. Dus we gingen al voor 2 cavia's. Daarnaast was ik van mening dat ze dan wel een cavia moest hebben via een fokker omdat ik wel gezonde cavia's wilde voor haar, zodat ze niet binnen 'no time' alweer afscheid moest nemen van deze harige vriendjes.

Zo gezegd, zo gedaan. Lang leve Google, op zoek naar cavia fokkers en kijken welke ons aansprak en of er überhaupt nestjes dan wel cavia's beschikbaar waren. Uiteraard vonden we er eentje ergens in Noord Holland (nooit om de hoek) dus afspraak gemaakt en alle voorbereidingen getroffen zodat ze direct een mooi plekje hadden. Hok, hooi, zaagsel, bakjes, waterflessen, huisjes, etc. Je kent het wel, er komt een hoop bij kijken en alles is dan schattig of noodzakelijk (zonder dat item kunnen ze echt niet).

De bewuste dag was daar en we reden richting Noord Holland op zoek naar de fokker. Daar aangekomen kwamen we in een woonkamer waar tegen een muur al allerlei hokken stonden met cavia's die net een nestje hadden of om een andere reden even apart waren omdat ze bijvoorbeeld extra zorg nodig hadden. Super schattig waren ook de kleintjes natuurlijk (alles dat zo klein en jong is heeft altijd een overload aan schattig). Ze stelde voor om een kleintje te nemen die nu weg mocht van de moeder en dan een oudere die gelijk een maatje was. Buiten had ze een hele grote ruimte/serre/tuinhuis waar echt een walhalla was gemaakt voor deze beestjes en wanneer zij dichterbij kwam begon ze te fluiten.

Dat laatste doet mij trouwens herinneren aan een vriendin van mij (als zij dit leest weet ze precies waar ik het over heb). Zij is dierengek en had in haar huis op zolder allemaal cavia's. De hele zolderverdieping rondom was afgeschermd met gaas (van knieschot tot einde dak) en ze konden daar dus rennen, zich verstoppen, zich vermaken met elkaar) en wanneer ze haar hoorden op de trap was het een gefluit en gegil van jewelste. Wij zaten dan in het midden op die zolder op de grond te genieten van alle cavia's.

Even terug naar het moment suprême: De keuze was gemaakt en mijn dochter keerde huiswaarts met 2 prachtige cavia's met nog allemaal papieren en startpakketten. Althans we gingen direct naar haar kamer in Arnhem want dat was destijds haar thuis. Eenmaal aangekomen werd de ene cavia Jazz genoemd en de andere heette Raspberry en dat werd Framboos. Dat bekte net even lekkerder dan Raspppppberrie. 

Ze vlogen gelijk in hun huisje/kartonnen doos (weet echt niet meer of dit de waarheid is, want volgens mij hadden we een houten huisje waar ze onder en in konden, en weg waren ze. Daar zaten we dan te kijken naar niks. Maar goed, het was wel gezellig want je hoorde wel geschuifel.

Uiteraard komt er altijd meer bij kijken en het schoonmaken van de kooi was bewerkelijk en snoepte toch wel wat vrije tijd. Omdat ze een andere studie wilde gaan volgen, moest ze verhuizen en kwam ze tijdelijk weer even bij mij wonen tot ze woonruimte had en dus stonden de cavia's ineens bij mij. Ik had een soort rennetje zodat ze ook los konden wanneer ík de kooi schoonmaakte (voelt u hem?) en dan zaten ze vredig te knagen op hun knaagattributen. Op de een of andere manier bleven ze ook bij mij, zoiets als "Ik heb gewoon geen ruimte in mijn huidige kamer voor zo'n grote kooi." Inmiddels hadden we daar wel een poes naar binnen gesmokkeld (wordt ander verhaal). 

Ook ik ging destijds verhuizen zoiets van eerst 1100,00 euro per maand naar een grote flat van 485,00 euro per maand (ik lachte de ballen uit mijn broek, voor zover aanwezig want eigenlijk moet dit zijn de ballen uit mijn bh). Maar goed, ook hier vonden deze diertjes weer een onderkomen en in deze flat had mijn dochter wel een ruime kamer (wanneer ze toch naar huis kwam) en konden de cavia's heerlijk op haar slaapkamer staan (die overigens in directe verbinding stond met de woonkamer, dus wanneer zij er niet was, stond deze deur open zodat ze er toch bij hoorden 😉.

Dit ging eigenlijk tijden goed, ware het niet dat ik allergisch ben voor gras en dus voor hooi en ik dus niezend de kooi stond schoon te maken. Vandaar ook dat ze in haar slaapkamer stonden en niet in mijn woonkamer, want dat was niet te doen.

Op een dag zat ik al op mijn werk en werd ik gebeld door mijn dochter "Mamma, Framboos is dood." Jeetje, dat was even een dingetje, want dat is altijd triest en ik zat op mijn werk. "Mamma, wat moet ik nu doen?" Goeie vraag, want zij kon niet met haar dode beestje op de fiets even langs een dierenarts en ook niet wachten tot er iemand kwam om Framboos te halen, want ze moest naar Amsterdam in verband met college. Heel resoluut antwoordde ik "Doe Framboos maar in 2 plastic tasjes die je goed dichtplakt met duct tape en leg haar dan maar in de vriezer (de bovenste la is leeg). Ik breng haar later wel naar de dierenarts."

Na mijn werk eenmaal thuis gekomen, keek ik wel even in de vriezer en vond Framboos keurig verpakt met een briefje erop Framboos RIP. 

We hadden nu wel gelijk een ander 'probleem' want Jazz mocht niet alleen zijn en gezien mijn niesbuien leek het ons ook niet verstandig om er weer eentje bij te halen. Mijn vriendin had destijds geen cavia's meer (wel lama's, paarden, bassets, poezen, eenden, kippen, etc) dus ook daar zou Jazz alleen zijn als cavia.

Via de fokker kwam ik aan een telefoonnummer van iemand die op zoek was naar een maatje voor hun cavia en zo gezegd zo gedaan. Jazz helemaal gewassen, nageltjes geknipt en alle papieren bij elkaar gezocht, werd ze opgehaald door de nieuwe eigenaar waar zij uiteindelijk weer een vriendinnetje zou krijgen. Hoe klein de diertjes ook zijn, je raakt altijd gehecht. Het deed me echt wel wat, ondanks dat ik haar al niezend overdroeg aan de nieuwe eigenaren.

Het leven ging weer verder en elke keer wanneer ik iets nodig had uit de vriezer..................."Oh ja, Framboos", maar ik maakte de vriezer meestal open wanner ik zelf net thuis kwam uit mijn werk of in het weekend en bedacht dan "Woensdagmiddag gelijk even naar de dierenarts brengen".

Ik wist toen nog niet dat mijn ADHD hier telkens een stokje voor stak, want op het moment dat ik het dacht was het heel duidelijk aanwezig, maar het volgende moment was ik afgeleid door honden die uit moesten, kattenbakken die schoon gemaakt moesten worden, de was die ik onderweg tegenkwam en in de machine moest, planten die water moesten of opstaan/douchen/honden uit en naar mijn werk.........

Maanden heeft Framboos bij ons in de vriezer gelegen, in haar eigen la, met een papiertje met Framboos RIP als dekentje.........................

Uiteindelijk is ze terecht gekomen bij de dierenarts, die smakelijk moest lachen om dit verhaal na zijn vraag "Wanneer is Framboos overleden?"