Ga je vissen?

Vragen naar de bekende weg 

Dit is mijns inziens bloed-irritant en volkomen overbodig. Voorbeeld: Je ziet iemand lopen met een hengel en visattributen (koelbox, tent, etc) en ze zijn ook vaak gekleed in schutkleuren. Dan vraag je aan die persoon "Ga je vissen?"  Wat denk je dat je voor antwoord krijgt? "Nee, ik ga pannenkoeken bakken"?

Dit is maar 1 voorbeeld uit een reeks van dingen die ik tegenkom en waarbij ik dan denk "WTF, vraag je nu iets om te vragen of geef je je bek gewoon een slinger?" 

Zo las ik onlangs in 1 van mijn duizenden dagboeken een stukje uit de tijd dat ik voor de 2de keer dezelfde diagnose bevestigd kreeg waardoor ik moest revalideren en niet meer kon werken. Voor buitenstaanders kwam dit uiteraard als donderslag bij heldere hemel, want ik ben een ijskonijn in het verzwijgen van dingen die ik irrelevant vind en waar niemand een boodschap aan heeft. Zelf liet ik steeds meer dingen achterwege, zoals niet meer wandelen in de lunchpauze, geen hoge hakken meer dragen, steeds minder make-up (eyeliner lukte niet meer zonder dat ik eruit zag als een panda), mij voortbewegen met behulp van een step en wanneer niemand het zag lag ik plat op de grond onder mijn bureau om mijn rug even te verwennen. Maar goed, ik kreeg destijds de opdracht van de bedrijfsarts om mij ziek te melden (mijn vakantiedagen waren op namelijk) en te starten met een revalidatie-programma. Ik kreeg een parkeerplaats op kenteken dichtbij mijn werkplek voor de uurtjes die ik straks wel weer kon werken, etc.

De opmerkingen die ik destijds kreeg varieerden van zinnig tot onzinnig:

1. Kun je niet net doen alsof je de diagnose niet hebt gekregen?
2. Gister kon je nog wel ...... en nu ineens niet meer?
3. Je hebt helemaal nooit gezegd dat je ...... had.
4. Hoe moe ben je dan precies?
5. Etc

Op de eerste vraag hoef ik, hoop ik, geen antwoord te geven want die is echt wel heel onzinnig. Dat zeg je ook niet tegen iemand die een dwarslaesie heeft oid. Een diagnose is er en dat veranderd niets aan je 'zijn'. Ik ben echt een s.....-eigenwijs mens en heb het wel jaren ontkend. Want het kwam 'even' heel slecht uit, ik wilde natuurlijk niet 'ziek' zijn en het leven gaat door, anderen lossen het niet voor je op. Al deze facetten kwamen jarenlang naar voren met als resultaat dat ik roofbouw heb gepleegd en mijn vakantiedagen op een gegeven moment op waren. Ziek melden deed ik niet, want dat krijg je altijd weer op je bord bij je beoordelingsgesprek "Je bent wel vaak ziek." Alsof je last had van zweetvoeten.

Op de tweede vraag kon ik ook altijd kort zijn. Het is jullie nooit opgevallen dat er steeds meer dingen verdwenen? Geen hakken meer dragen, niet meer wandelen tussen de middag? Geen eyeliner/make-up meer op? Altijd iets met een rits of klittenband aan je kleding? Voor hen kwam het als donderslag bij heldere hemel, voor mij heeft het jaren geduurd tot ik gewoon echt niets meer kon 'laten' om ervoor te zorgen dat ik minder pijn had danwel meer energie overhield.

De derde vraag vond ik ook idioot eigenlijk. Wanneer zou ik iets moeten zeggen en wat moet ik zeggen dan?  Stel je zit bij elkaar om koffie met gebak te eten ter ere van iemands verjaardag (anders zaten we  nooit bij elkaar, behalve dan tijdens een overleg) en dan zeg ik uit het niets "Ik heb 24/7 pijn en ben altijd doodmoe."  Sorry, maar nee dat is echt not done. Mensen die in mijn ogen zeurden waren de mensen die bij aanvang van de werkdag al zuchtend en kreunend binnen kwamen (lees: ze sleepten zich naar binnen) en dan de dag begonnen met: 'Ik heb zo'n hoofdpijn. Ik weet niet hoelang ik blijf.' Zo overbodig om dit te melden, al kreunend en steunend. Of je blijft thuis of je komt werken, maar niet op zo'n manier. 

De vierde vraag..............hoe moe ben je dan? Uhhh tussen 1 en 10, soort pijnscore? Op het eind zag mijn dag er als volgt uit: 5.15 uur opstaan, douchen/aankleden, honden uit. Naar de dagopvang voor de doggies, honden afgeven. Naar het werk, van de parkeerplaats op de step naar de werkplek. Starten om 7 uur en dan door tot 16.30 uur. Retour naar de auto met step (later op een elektrische vouwfiets), honden oppikken, thuiskomen en eigenlijk met de laatste restjes een maaltijd opwarmen, eten, honden uitlaten en slapen. Verder was er niets. Sociaal leven was er niet, werken-eten-slapen. 

Wat voor score krijgt deze moeheid? Geen idee, maar voor iemand die 24-uursdiensten draaide vroeger en gewoon de andere dag weer een dagdienst had en in de vrije weekenden nog voldoende energie om leuke dingen te doen (als dit dan 0 is op de scorelijst), was de moeheid een 11.

Maar laten we eerlijk zijn, het is niet gauw goed. Want wat moet je zeggen en wat kun je wel vragen? Neem als voorbeeld de vraag "Hoe gaat het met je?" Eigenlijk is dit vaak een vraag uit beleefdheid, want mensen hopen (ik ook hoor) dat je antwoord "Prima". Dat is gewoon het prettigste, voor de ander en ook voor jou. Mijn dochter en ik hebben wel eens gekeken wat er gebeurde wanneer je antwoordde "Het gaat echt heel slecht." Mensen raken een soort van in paniek. Beginnen of te hakkelen, of je ziet ze denken 'Shit, dit wordt een lang gesprek' of nog erger ze zeggen "Zal morgen vast wel beter gaan." of gebruiken dit als alibi om hun eigen ellende uit te spugen, waarbij de woordvloed als een lawine naar buiten komt en je, voor je het weet, verstrikt raakt in hun web met ellende. Die er overigens altijd mag zijn, daar niet van, maar als het aan jou gelegen had, had je de vraag sowieso liever helemaal niet gehad. Nu moet ik wel heel eerlijk zijn en toegeven dat ik liever naar de ellende van een ander luister, omdat ik dan direct in oplossingen probeer te denken en de ander hoop te kunnen helpen. 

Maar vragen aan iemand die gekleed gaat in schutkleuren met een hengel in zijn hand, en gewapend met een koelbox en/of legergroene tent, "Ga je vissen?" dat is echt verboden.