Hier zou je een prijs mee moeten winnen.

Soms................gebeuren er dingen dat je denkt "Als ik er 100.000 euro mee had kunnen winnen dan was het nooit gelukt" Herkennen jullie dit? 

Voorbeeld je pakt iets op en dan met een uiterste precisie valt het in een gleufje waar je nooit meer bij kunt. Ik roep dan eerst iets dat ik hier niet neer ga zetten, maar vul de stippeltjes zelf maar in............. Daarna ga ik toch kijken of ik het er niet tussenuit kan krijgen, want laten we eerlijk zijn 'Het kon er ook in, en van een afstand hè.'  Dusss, ik ga dit even aanschouwen en in die tijd passeren diverse 'instrumenten' de revue die ik hier misschien kan inzetten. Nou heb ik nog uit een grijs verleden pincetten, naaldvoerders en vaatklemmetjes liggen (die anders naar een ontwikkelingsland waren gegaan, maar er valt bij mij ook heel veel te ontwikkelen) en begin eerst met een heel dun pincet te kijken of ik erbij kan komen. Nope, dat gaat hem niet worden. Paperclip met iets kleverigs eraan? Zo ben ik dus wel een tijdje bezig, maar toevallig gaat het hier om een essentieel onderdeel van iets, waar ik minimaal een foto van zou moeten hebben wil ik dit in een winkel kunnen bestellen oid. 

Dit soort dingen overkomt mij best vaak. Touwtjes van rolgordijnen die in een soort gordiaanse knoop veranderen. Alexander de Grote kan ik niet meer bellen hiervoor, dus dan is de schaar vaak de enige optie. Dit kun je overigens niet eindeloos inzetten, want dat wordt lastig met het rolgordijn of het moet altijd open blijven en dan is het nutteloos geworden.

Of je moet iets ophangen, bij voorkeur boven je hoofd, en op het cruciaalste moment valt het schroefje en verdwijnt. Alsof het opgelost is in de atmosfeer. Mijn hondje komt al aanrennen, want die weet ze wel altijd te vinden, maar rent er daarna heel hard mee weg. Dus je moet beschikken over een ijzeren timing tussen het 'vinden' en 'wegrennen'. Dit is namelijk mijn eerste hond die echt Oost-Indisch doof is, dus roepen dat hij los moet laten (ik doe het wel nog steeds 'Los') is eigenlijk zinloos. De puppycursus hebben we moeten staken, omdat zelfs de trainster er niets mee kon. Dan heb je een indruk. Afijn, inmiddels ga ik wel altijd gewapend met meerdere schroefjes het trappetje op, maar moet dan wel in de gaten houden dat het 'verdwenen' onderdeel niet in de maag verdwijnt van mijn harige vriend.

Nu moet ik ook eerlijk toegeven dat ADHD niet altijd helpend is bij klusjes die routinematig plaatsvinden. Wanneer iets heel makkelijk is (ogenschijnlijk) is de focus vaak ver te zoeken. Die komt dan pas weer tevoorschijn wanneer iets 'verdwijnt' en ik in oplossingen moet gaan denken. Overigens is het mij wel gelukt uiteindelijk om het cruciale onderdeel uit het gleufje te pielen met veel geduld, focus en een paperclip met plakband.

Toch blijft het jammer dat ik hier nooit een prijs mee kon winnen, want ik was miljonair geweest.