Gulp van voren graag.

Ik ga nu even terug in de tijd en wel naar eind 2009. We hadden een weekend in een huisje in het bos gepland met mijn vader en de (klein)kinderen. Mijn vader en dochter reden met mij mee en mijn zoon met vriendin kwam met eigen vervoer. 

Zo'n weekend is altijd leuk, tijd doorbrengen met familie en dan vooral met mijn vader want die was 89 jaar en dus een man van de dag. 

Aangekomen in het park meldden we ons aan en gingen naar het huisje. Alles binnen gezet en uitgepakt en die avond zouden we lekker in het huisje eten. Tafel gedekt en we hadden allemaal lekkere dingen meegenomen en onder het genot van een glaasje wijn aten we lekker stokbrood met Franse kaas etc. Die avond hebben we TV gekeken en lekker gekletst.

Mijn vader had een slaapkamer beneden met het oog op nachtelijk toiletbezoek en geen trap in het donker en wij sliepen boven.

De nacht was onrustig, ik hoorde mijn vader schuifelen en vreselijk hoesten. Dit gebeurde wel eens vaker, maar deze nacht bleef hij hoesten en ik besloot een kijkje te gaan nemen. Ik vond hem in de woonkamer, zo grijs als een krant en hij snakte naar adem. Zijn hartslag was heel hoog en ik hoorde zijn ademhaling. Snel 112 gebeld en de ambulance arriveerde. Hij moest naar het ziekenhuis. Kinderen gingen zich ook aankleden (ik had me al snel even aangekleed toen ze hem onderzochten) en op naar het ziekenhuis (ik reed mee in de ambu en de kids gingen met hun eigen auto). Mijn vader trok steeds het zuurstofmasker van zich af, omdat hij zo benauwd was (achteraf bleek de zuurstoftank leeg!).

Lang verhaal kort, hij werd opgenomen op de hartbewaking en de arts vroeg aan mij of hij gereanimeerd wilde worden. Ik stelde voor dat hij dit aan mijn vader vroeg, maar dat hij ook zeker moest vertellen wat de risico's van reanimatie waren mede gezien de leeftijd en onderliggend lijden.
Mijn vader wilde niet gereanimeerd worden, maar zeker niet stikken. Hem werd verzekerd dat dit niet zou gaan gebeuren en uiteindelijk viel mijn vader in slaap. Wij gingen de stad in om een en ander te kopen voor zijn opname (pyjama, toiletartikelen, ondergoed, etc.) en brachten dit bij hem langs.

Wij gingen in de buurt een beetje rondkijken, winkelen, boodschappen doen. We liepen wel met onze ziel onder onze arm. Toch afwachten hoe het verder met hem zou gaan, want naar huis ga je ook niet zolang hij daar ligt. Je wil in de buurt zijn. 's Avonds zijn we nog even op bezoek geweest, maar hij was erg moe en al snel viel hij weer in slaap.

De andere ochtend belde ik gelijk met het ziekenhuis om te vragen hoe het met hem ging. Het ging eigenlijk erg goed. Hij lag niet meer op de hartbewaking, maar op een kamer alleen en zat naast zijn bed te ontbijten en deelde alweer de lakens uit. We mochten direct komen. Zo gezegd zo gedaan.

Aangekomen bij zijn kamer zag ik mijn vader in een stoel zitten met de krant in zijn hand en we waren aangenaam verrast. Toen mijn vader mij zag zei hij, kijkend over de rand van zijn bril, "Wanneer je de volgende keer een pyjama koopt dan moet je er eentje kopen met een gulp." Ik antwoordde "Deze pyjama's hebben een gulp." 

Bleek dat niemand mijn vader had mogen helpen met douchen en aankleden en hij zelf zijn pyjama had aangetrokken. Achterstevoren, de gulp zat dus aan de andere kant................